We wrześniu będziemy świadkami interesującego dialogu artystycznego mistrza i ucznia : Magdaleny Szczęśniak i Agnieszki Tes.

Wystawa rysunku i malarstwa Magdaleny Szczęśniak i Agnieszki Tes.

Prace Magdaleny Szczęśniak i Agnieszki Tes pokazywane na wystawie Rozmowa o istnieniu powstały w ciągu kilku ostatnich lat. To spotkanie dwóch malarek – Magdy i moje– doświadczonej i debiutującej jest, tak jak rozmowa, pozbawione sztywnej formuły. Rysunki, pastele i obrazy olejne krążą wokół bycia człowieka, które postrzegane jest  zarówno z perspektywy obserwatora, jak i podmiotu, od wewnątrz. Człowiek w świecie, widziany z zewnątrz i człowiek zamieszkujący w środku. Tym, co zdaje się łączyć nasze spojrzenia  jest pewna metaforyzacja przedstawień – raz w kierunku liryzmu, raz uogólnienia.

Magdalena Szczęśniak, która ukończyła Wydział Grafiki krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych od wielu lat wypracowuje swój artystyczny język, tworząc rozpoznawalne rysunki, pastele i obrazy olejne. Na wystawie w Dworku zaprezentowanych zostanie kilka jej prac, w tym trzy wyróżnione na III Międzynarodowym Konkursie Rysunku we Wrocławiu: Noc cierpliwa, Noc rajska, Noc kaleka. Kompozycje te, utrzymane  w klimacie niezwykle osobistej impresji, zdecydowanie wyróżniają się indywidualną estetyką. Ascetyczne, pełne oddechu, pełne przestrzeni są jakby niedzisiejsze. Sztuka staje się schronieniem dla oka, wprowadza nas w świat łagodny, ludzki, świat do którego tęsknimy. Jest tu coś z tej szczególnej aury  czasu po zmroku. Artystka oddaje te momenty kiedy przeżycia człowieka  uwewnętrzniają się, krążąc gdzieś na styku imaginacji, przeżyć i przeczuć – cierpliwie, rajsko, kaleko. W warstwie formalnej doskonałość realistycznego rysunku łączy się  ze spontaniczną ekspresją, dziecięcą wręcz potrzebą swobody i niekonwencjonalności. Podobnie pastel Karmienie psa porusza bezpretensjonalnym wyborem i ujęciem motywu. Ziemia i niebo, jakby pozbawione ciężaru, odbite w niewinnym oku są scenerią prostego życia. W kilku moich pracach również pojawia się,  umowny pod względem plastycznym, podział na niebo i ziemię, jednakże  egzystencjalizm tych prac, można by powiedzieć, jest cięższy niż u Magdy. W cyklu Wędrowanie realistyczne, ujęte od tyłu postaci dziecka, matki, kobiety, rowerzysty, staruszki….– kroczą w stronę światła, nie tyle zachodzącego słońca, co Tajemnicy. Kolory od pomarańczowego, przez żółty po biel są w tym obrazie sugestią próby zbliżenia do transcendencji. Otwarta zaś kompozycja cyklu składającego się z siedmiu kwadratów jakby dąży do nieskończoności, gotowa przyjąć dodatkowy element – postać każdego z nas, bo ziemia  dla wszystkich jest miejscem pobytu przejściowego. Ta świadomość  pielgrzymowania pobrzmiewa również w paru innych olejach i pastelach, raz naznaczona poczuciem samotności, raz, jak w obrazach Serce dla starej ziemi czy Święty ożywiona nadzieją. W tej niewyczerpanej ,,rozmowie o istnieniu” obecne są również wątki życia wewnętrznego, przemiany, poszukiwania, relacji  z drugim człowiekiem, które, mam nadzieję i Was skłonią do dialogu.

Agnieszka Tes

]]> http://dworek.krakow.pl/galeria/rozmowa-o-istnieniu/feed/ 0 http://dworek.krakow.pl/galeria/551/ http://dworek.krakow.pl/galeria/551/#comments Tue, 31 Aug 2010 13:21:02 +0000 Malgorzata Wasilewska http://dworek.krakow.pl/galeria/?p=551 Do widzenia wiosno , witaj lato…

Kto nie marzy o urlopie i letniej przygodzie o wyprawach z plecakiem w znane i w nieznane ?

Aby na nowo odkryć , dotknąć i zachwycić się tajemnicą cudu, jakim jest nasz świat a później zamknąć go w ramy obrazu.

INTERPRETACJE – improwizacje

W Galerii Młodych 13 maja została otwarta niezwyczajna wystawa malarstwa. Na wystawie pojawiły się kwiaty, pejzaże, portrety i abstrakcyjne kompozycje.

Prace wykonane w różnych technikach plastycznych (olej, akwarela, pastel, ołówek, technika własna). Powstawały one w ciągu ostatniego roku w Pracowni Plastycznej dla Dorosłych pod kierunkiem artystki rzeźbiarki Elżbiety Jaros-Wasilewskiej.

Zawirowały wielobarwne kompozycje ,zapachniały słońcem i zatrzymały na chwile spojrzenia zwiedzających wprowadzając ich w klimat nadchodzącego lata.

A WSZYSTKO ZACZĘŁO SIĘ OD MARZEŃ …

Nie ma granicy wieku, by móc działać , tworzyć , wypowiadać się w różnorodnej formie artystycznej. Jeśli jest to naszym marzeniem. Niepotrzebny dyplom, aby szukać i wrażliwie odbierać piękno tego, co otacza nas, we wszystkich barwach tęczy i odcieniach szarości. Trzeba tylko poczuć tę magię i zatrzymać ją na płaszczyźnie lub uformować w przestrzeni .

Kilkanaście lat temu jeszcze w oficynie wschodniej Dworku Białoprądnickiego, gdzie mieściło się Studio Plastyczne dla dzieci i młodzieży, nieśmiało powstała pracownia dla „dorosłej młodzieży”.

“… Czy moglibyśmy też przychodzić do pracowni i spróbować swoich sił ? …” zapytała jedna z mam dzieci uczestniczących w zajęciach. I tak to się zaczęło…

Pod kierunkiem dwóch plastyczek , Anny Podczaszy i Elżbiety Jaros-Wasilewskiej, utworzyła się grupa młodych, zdolnych , gniewnych z pasja w sercu . Pracownia dla Dorosłych uczestników – teraz już „małolata” – ma na swoim koncie kilkanaście wystaw indywidualnych i zbiorowych-uczestniczyła w wielu plenerach plastycznych  oraz imprezach kulturalnych. Przewinęło się przez pracownię wiele ciekawych osobowości o rożnych profesjach  i zainteresowaniach . Zdarzają się również pasjonaci, którzy działają twórczo kilka a nawet kilkanaście lat – w pracowni i poza nią – rozwijając swój talent i osobowość artystyczną . Ania, Kasia ,Monika, Gosia, Andrzej ,Jasia ,Danusia ,Alicja i cały szereg innych wspaniałych „mistrzów”, realizują swoje twórcze marzenia, pomysły w różnorodnych dziedzinach plastycznych.

Ludzie czasem bardzo różni od siebie, doskonale potrafią się ze sobą porozumiewać ; w pracowni,

w plenerze, na co dzień – ponieważ posługują się tym magicznym językiem jakim jest sztuka…

Od trzech lat pracownia dla dorosłych posiada „atelier” w Zajeździe Kościuszkowskim. Artyści-pasjonaci mogą tu dalej rozwijać skrzydła. Praca twórcza jest bowiem niezgłębioną tajemnicą każdego człowieka. Pragniemy ją razem poznać i zagrać pod batutą pędzla i dłuta… i tak trzymać.

Lato w pełni, gorące słońce zaspokoiło najbardziej wybrednych i spragnionych jego promieni i co dalej…?

Insider

W kwietniu mamy okazję obejrzeć wystawę twórczości Katarzyny Ociepskiej. Artystka ukończyła krakowskie Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych (2004) oraz Edukację Artystyczną na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie (2009). Dyplom z linorytu – „Notowanie chwil” – obroniła z wyróżnieniem w pracowni prof. Jerzego Jędrysiaka. Grafika warsztatowa i rysunek to dwie największe artystyczne pasje Katarzyny Ociepskiej. Zajmuje się także projektowaniem graficznym oraz fotografią. Prezentowała swoje prace na pięciu wystawach indywidualnych i trzech zbiorowych.

Francja

Na wystawie zatytułowanej „Insider” Katarzyna Ociepska wystawia swoje rysunki tuszem i grafiki – głównie linoryty, litografie, akwaforty, akwaforty z akwatintą. Artystka w prezentowanych pracach dotyka wielu spraw ważnych dla człowieka, zwłaszcza młodego, wchodzącego w dorosłe, samodzielne życie, poszukującego swego miejsca w świecie. Często sięga do wspomnień, do najbardziej osobistych chwil, które odcisnęły niezatarte piętno na jej osobowości i charakterze. Przywołuje miejsca, które wzbudziły zachwyt, przypomina ludzi, dzięki którym kształtowała swoją artystyczną drogę i rozbudzała życiowe pasje. Insider w pracach Katarzyny Ociepskiej to człowiek–podróżnik, wędrujący przez życie, w różnych jego etapach. To odkrywca własnego świata, ostrożnie oswajanego z każdym kolejnym krokiem. To baczny obserwator zauważający i doceniający dobro, w zamian oferujący światu swoją wrażliwość i talent.

Faun

zdjęcia z wernisażu: Piotr Cichacz, Bogdan Michna

Mysiadlak piżmowy

Na wystawie marcowej będziemy mieli okazję oglądać kilka interesujących cykli plastycznych, które Marzena Rostkowska stworzyła na przestrzeni ostatnich trzech lat: „Opowieści Odrzy konia”, „Diabły Lipnickie oraz „Bestiarium Pogórza”. Zawarte w nich historie nawiązuja do legend, podań oraz przekazów ustnych. „Opowieści Odrzy konia” to przetransponowana i dostosowana do współczesnego świata legenda o duchu, który straszył na Odrzykońskim Zamku. W obrazach przeplatają się trzy legendarne wątki. Karlica zamkowa – zjawa ukrywająca się w starych murach zamczyska, Prządki zamienione w skały ukarane za pracę w niedzielę oraz wątek zbirów – złodziei, okradających pobliskie Krosno i uciekających podziemnymi tunelami z cennym łupem. „Diabły Lipnickie” są autorskimi koncepcjami plastycznymi wynikającymi z inspiracji ludowymi wierzeniami w widma zamieszkujące najstarsze drzewa w Lipnicy. „Bestiarium Pogórza” – to najnowszy cykl, traktujący o zwierzętach, onegdaj żyjących na Podkarpaciu. To małe „kompendium” dziwnych istot, zamieszkujących lasy i podwórka Kotliny Jasielsko-Krośnieńskiej i okolic. Prace „Bestiarium” wychodzą p graficzne z uproszczonymi kształtami zwierzęcych sylwetek, wykonanych z miękkiej materii plastycznej.

Kurzuś

Dodatkową atrakcją wernisażowego wieczoru będzie koncert  zespołu Uda. Powstał on jesienią 2009 roku, utworzony przez  kilku członków undergroundowych krakowskich zespołów (Wnętrza, Żmij, Dust Bunnies, Vladimirska i Przerwa). Muzycy „swobodnie dryfują pomiędzy szpiegowskim jazzem a nieco niepoczytalnym rockiem awangardowym. Esencją brzmienia zespołu są charakterystyczne, postrzępione i jednocześnie transowe, częściowo improwizowane kompozycje, zanurzone w solidnej dawce surrealistycznego humoru”. Wystąpią: Kuba Sieńczyk z gitarą basową, Michał Zawadzki na perkusji oraz Igor Herzyk z gitarą elektryczną. Koncert odbędzie się w Sali Teatralnej Zajazdu Kościuszkowskiego.

Opowieści Odrzy Konia – Zbiry

Zdjęcia z wernisażu: Jolanta Kogut, Bogdan Michna

“Baśka patrzy”

Artystka wielokrotnie zmieniała miejsce zamieszkania. Również często podróżuje. Zauważa i docenia piękno nowych miejsc, pejzaży, architektury, kolejnych pór roku… Ale nie to jest przewodnim tematem jej twórczości. Bohaterami obrazów Kamy Kuik są napotkani po drodze ludzie. Portrety. To w twarzach odnajduje prawdziwą wartość, którą w swoim malarstwie stara się zatrzymać. W portretach Kamy Kuik drzemią chwile, czasem bardzo krótkich spotkań. Momenty, podczas których artystka odkrywa i poznaje, doświadcza i zapamiętuje, nawiązuje wyjątkowe relacje. Nie zawsze rozmawia, ale zawsze uważnie patrzy, przyjaźnie spogląda w oczy modela, bacznie obserwuje jego mimikę, określa barwny klimat jego postaci, doskonale wyczuwa charakter portretowanej osoby i jej nastrój… Nawiązuje więzi i tworzy ich trwałe ślady – obrazy. Od czerwca 2005 roku Kamila Kuik prowadzi “Paśnik Kamy” – autorską Pracownię Spotkań Portretowych przy ul. Fredry w Poznaniu, gdzie m.in. powstaje portretowa kronika działań Music Collection Agency.

“Tata”

Na wystawie “Spojrzenia – Kraków 2010″ w Galerii Młodych zaprezentujemy 30 wybranych spośród kilkuset portretów. Kama Kuik stworzyła wyjątkowo bogatą kolekcję portretów przyjaciół, znajomych, ludzi poznanych w podróżach, młodszych, starszych, ludzi różnych narodowości i profesji. Na szczególną uwagę zasługuje kilkanaście portretów ojca artystki z różnych etapów jego życia, człowieka, który przez kilka ostatnich lat walczył z nieuleczalną chorobą. Prace Kamy Kuik to duże formaty (100x70cm) wykonane temperą i akrylem.

“Kuba torreador”

Autorka z nieukrywanymi emocjami opowiada o swojej życiowej pasji: „W kolorze, w ruchu pędzla jest niesamowita siła, mnóstwo dróg, które zapraszają… Czasem nie pozostawiając wolnego wyboru. Czasem wszystko jest możliwe. Ty decydujesz. Portret to najpiękniejszy ślad człowieka… W pewnym momencie poczułam, że chcę “uczucie” zamienić w coś trwałego. Dzięki obrazom czuję i wiem, że potrafię wyrazić jak bardzo ludzie są dla mnie ważni. Próbuję… bo dla mnie “Świat jest w człowieku”. Dlatego portret”.

Zdjęcia z wernisażu: Radosław Molski, Grzegorz Piotrowski,

Elf”

Inspiracją do powstania cyklu 10 prac graficznych wykonanych piórkiem, była fascynacja życiem przedsiębiorczej Żydówki polskiego pochodzenia – Heleny Rubinstein. Siła i energia, jakie prowadziły tę zdeterminowaną kobietę przez życie, były impulsem do stworzenia własnego obrazu tej postaci. Dominująca w pracach czerwień – ulubiona barwa Joanny Tokarczyk – tym razem symbolizuje niewiarygodną moc, która tkwiła w tej wyjątkowej kobiecie.

“Król i królowa”

Aktualnie motywem przewodnim w pracach malarskich artystki są maki. Rozkwitające pąki ognistych kwiatów oraz ich miękkie smukłe kształty przywodzą na myśl rozwijające się uczucia i emocje. Rozwinięte czerwone kwiaty delikatnie zmieniają swoje barwy. Nowe wątki i kolory pozwalają dostrzec zmianę w życiu artystki. Impulsywne czerwienie powoli ustępują bardziej wyciszonym barwom. Wprowadzają nas w delikatny, kobiecy klimat. Elfy–kwiaty wyłaniające się z makowych pąków nasuwają na myśl bajkową krainę dziecięcych baśni. Szeroka gama błękitów i pastelowych fioletów, często przypisywana nowonarodzonym chłopcom, zwiastuje światu tę właśnie radosną nowinę. Artystka, jak zawsze, subtelne zestawia kolory, a ich symbolika jest dopełnieniem narracji. Obrazy Joanny Tokarczyk niezmiennie emanują ciepłem i miłością. Dodają pozytywnej energii. Wernisażowy wieczór wzbogacony zostanie refleksjami autorki na temat roli kolorów w naszym codziennym życiu, ich metaforycznym znaczeniom i mocy oddziaływania na naszą podświadomość.

“Pole maków”

Zdjęcia z wernisażu: Radosław Molski, Bogdan Michna

“Skarabeusz”

„Moje przestrzenie” to kolejna autorska wystawa Jadwigi Maj. Grudniowa ekspozycja zawiera cztery cykle: „Pamięć”, „Czas”, „Spokój i cisza” oraz „Pustynia”. Już tytuły wprowadzają nas w tematykę i klimat obrazów. Artystka nieustannie poszukuje nowych sposobów ukazania tego, co często niezauważalne i nieuchwytne. Subtelne kolory, przenikając się wzajemnie w delikatny sposób, nadają jej pracom oniryczny charakter. W obrazach z cyklu „Pamięć” odwołuje się do odległych, ukrytych głęboko w podświadomości wspomnień. Fragmenty rzeczywistości przeplatają się motywami drzemiącymi w wyobraźni artystki. Nici w obrazach cyklu „Czas”, niczym kokony ukryły w kosmatych wnętrzach obiekty, często nawiązujące do symboliki ze świata kultury i sztuki.

“Rój”

Seria prac „Pustynia” opowiada charakterystycznymi krajobrazami o odległych i jakże dla nas egzotycznych miejscach W obrazach inspirowanych słonecznym żarem, jałowymi piaskami pustyni, fragmentami arabskich osad, również odnajdujemy intrygujący świat wyobraźni ich autorki. W cyklu „Spokój i cisza”, w królestwie wody, spotykamy ujarzmiony, uchwycony w bezruchu żywioł. Otwarta przestrzeń, balansująca na pograniczu abstrakcji i figuracji, sprzyja kontemplacji i metafizycznym refleksjom o sensie bytu, ukazuje stabilny i uporządkowany świat. Kompozycje, układy płaszczyzn i ich kolorystyka, powodują, że ogarnia nas spokój. Spacerujemy po miejscach, które nas odprężają, dają ukojenie, niosą wewnętrzną harmonię.

“Susza”

Zdjęcia z wernisażu: Jolanta Kogut, Stanisław Maj, Mateusz Maj

“Podróż”

Jako studentka wielokrotnie brała udział w akcjach edukacyjno-artystycznych podczas Festiwalu Nauki w Krakowie. Interesuje się fotografią. Malarstwo jest jednak naczelną pasją tej młodej artystki. Na swoim koncie ma już kilka wystaw indywidualnych i zbiorowych w Krakowie i Oslo. Swoje twórcze poszukiwania wiąże z problemami człowieka, jego egzystencjalnymi zawirowaniami, szarą egzystencją, życiem na pograniczu dobrego i złego, szaleństwa i normalności. W jej pracach przewijają się nieustannie tematy tabu, ukrywane, niedostrzegane, zawstydzające. Artystka w swoim malarstwie wędruje w gąszczu bardzo trudnych ludzkich problemów, spraw określanych mianem „ciemnej strony życia”. Stąd tytuł wystawy: „(Bez)nadzieja”. Dwanaście dużych olejnych płócien to sceny rodzajowe. Ich bohaterami są ludzie uwikłani w wielowątkowość życia, często błądzący po meandrach losu, który stawia przed nimi najtrudniejsze bariery do pokonania, wplątuje w rzeczywistość, która ich często przerasta i pokonuje.

“Skarbiec”

Katarzyna Gwardiak w swoich obrazach nie rozwiązuje problemów, nie daje odpowiedzi, „dotyka” jedynie tych sfer życia, których często się nie dostrzega, bo tak wygodniej i prościej, bo konfrontacja może zaboleć, bo trudno zrozumieć różnice i zaakceptować. Łatwiej przecież żyć, gdy świat wokół spełnia wyłącznie nasze oczekiwania, dlatego wybieramy milczenie zamiast rozmowy i udajemy, że wszystko jest w porządku. Dla autorki tej wystawy obraz jest formą dialogu. Momenty życia człowieka, które artystka zarejestrowała w kadrach swoich prac, są bardzo czytelne, dodatkowo plastycznie wzmocnione płasko budowanymi płaszczyznami, kontrastami barwnymi i doskonałą kompozycją.
Świat nieustannie się zmienia. Chciałoby się powiedzieć, że pędzi do przodu… ale w rzeczywistości rozbiega się w nieskończoną liczbę kierunków. Nie znamy ich. Nie jesteśmy w stanie nadążyć za wszystkim, co nas otacza, nie możemy zrozumieć całej istoty ludzkich zachowań i podać recepty na dobro. Ale z pewnością każdy z nas może czasem zwolnić, zatrzymać się, przyjrzeć i przemyśleć, bo to pierwszy – najważniejszy – krok, by pomóc.

“Niepokój”

Zdjęcia z wernisażu: Radosław Molski

Zapraszamy do Galerii Młodych na chwilę jesiennego zamyślenia…

“Walizka wspomnień”

Trzeci sezon Galerii Młodych Dworku Białoprądnickiego otworzy jesienna wystawa, która pozwoli nam wyruszyć w wyjątkową artystyczną podróż. Na tę październikową wyprawę w nieznane wyruszymy jednak bez tradycyjnego bagażu. Tym razem odkryjemy tajemnice „cudzych” walizek… Walizek znalezionych na strychach, w piwnicach, na targach staroci, w garderobach i starych szafach. Walizek przez wiele lat obrastających kurzem zapomnienia, skrzętnie skrywających swoje wielobarwne tajemnice. Walizek, którym na tę jedną okazję przypisano wymyśloną historię, według z góry zaplanowanej plastycznąej koncepcji, zrealizowanej w sposób budzący zadziwienie, zachwyt, zadumę, nasuwającą refleksje związane z bagażem nie tylko tym konwencjonalnym, prozaicznym, niezbędnym w każdej podróży, ale także tym, który nosimy nieustannie w sobie, w naszych myślach, sercach, wspomnieniach i marzeniach.

“Bagaż doświadczeń”

Szesnaście studentek V roku edukacji artystycznej Wydziału Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie zrealizowało – na zajęciach z przedmiotu Problemy Formy i Wyobraźni Plastycznej pod kierunkiem prodziekan prof. Grażyny Borowik-Pieniek – bardzo interesujące przedsięwzięcie – zbiorową instalację zatytułowaną „Walizka spotkań”. Tytułowa bohaterka – w szesnastu odsłonach – odkrywa za każdym razem inne tajemnice, otwiera wieko wybranego fragmentu osobistej czasoprzestrzeni swojej autorki, ukazuje niewielki kawałeczek świata, który teraz my mamy przyjemność odkryć i przeżyć na własny sposób – przez pryzmat doświadczeń kreujących bagaże naszych doznań, tęsknot i wspomnień, podróży wgłąb siebie samych. Autorki owych walizek poczyniły wiele starań, by każda praca była wyjątkowa i niepowtarzalna, ale jednocześnie, by wszystkie razem, wyeksponowane w jednym miejscu, stworzyły interesujący cykl dotykający różnorodnych stanów ludzkiej świadomości i podświadomości, fragmentów życia, które na zawsze odciskają w nas niezatarte piętno, zostawiają ślady dobra i zła, smaki i barwy wielu minionych chwil, blaski i cienie… „Walizki spotkań” zatracają konwencjonalne funkcje zwyczajnej walizki. Nie wybierzemy z nimi w tradycyjną podróż. Są formami plastycznymi przypominajacymi raczej rekwizyty teatralne, elementy scenografii, które dzięki swemu wewnętrznemu napięciu wydobywają z przeżywanej sztuki ukryty sens i znaczenie. Ekspozycję tej wystawy wzbogacają obrazy. Każda walizka „opisana” jest czterema kartami, fotografiami, które swoją plastyczną wymową doskonale uzupełniają jej treść .

“Walizka pamiętnik”

Zdjęcia z wernisażu: Jolanta Kogut, Klaudia Krupa

Mimo młodego wieku, może pochwalić się wyjątkowo bogatym dorobkiem artystycznym. W ostatnich dwóch latach miał pięć wystaw indywidualnych oraz wziął udział w sześciu zbiorowych. Uczestniczył także w akcjach charytatywnych na rzecz „Hospicjum Małego Księcia” w Puławach i w aukcji na rzecz Wojtka Nalepy. Kilka obrazów Jakuba Podlodowskiego, przekazanych Kardynałowi Paulowi Poupardowi, znajduje się w Zbiorach Watykańskich. Prace przedstawione na wystawie w Galerii Młodych to pejzaże, postaci, portrety ludzi i wnętrz, martwe natury i sceny rodzajowe. Obrazy te dowodzą, że artysta doskonale opanował warsztat plastyczny, świadczą również o głębokiej wrażliwości i bogatej osobowości twórcy. Malarstwo Jakuba Podlodowskiego jest nieustannym poszukiwaniem odpowiedzi na wiele nurtujących go pytań, jest próbą wewnętrznego odczucia i zrozumienia otaczającej go rzeczywistości. Jest jednocześnie interpretacją tego, co widzą oczy, co podpowiada wyobraźnia, co skrywa serce. Tematykę prac Podlodowskiego trudno jednoznacznie sprecyzować.

Artysta najczęściej spontanicznie podejmuje decyzje związane z wyborem przestrzeni, którą, i w której maluje. Bywa, że początkowe założenia ulegają zmianie pod wpływem nastroju, pogody, pory roku i dnia, światła, a nawet zapachów i dźwięków wyłaniających się z często tylko pozornej ciszy. Konfrontacja warunków zewnętrznych z głęboko ukrytymi osobistymi emocjami, nakazują malować… malować… malować… Mimo usilnych starań, by w swoich obrazach ukazać prawdę o świecie, artysta jest jednak przekonany, że fałszuje rzeczywistość. Ale nieustannie tworzy, zdając sobie równocześnie sprawę z tego, że nigdy nie dotrze do sedna. I właśnie dlatego jest to droga najpiękniejsza z możliwych, zawsze nowa, zaskakująca, interesująca i nieskończona… Wiele miejsca w obrazach Jakuba Podlodowskiego zajmuje szeroki wachlarz szarości. Uważa, że te szlachetne, spokojne choć smutne kolory najlepiej oddają obraz jego świata. Ciche, wysmakowane brzmienie szarości jest dla niego najpiękniejsze i najcenniejsze. Obrazy Jakuba Podlodowskiego to eksperymenty pozwalające poszukiwać i odkrywać ciągle nowe wyrazy dla wybieranych motywów malarskich. Artysta świadomie wprowadza syntezę i upraszcza formy, jednak tylko do momentu, gdy ukończona praca osiągnie właściwą wymowę. Zabawa formą przejawia się również w sposobie nakładania farby. Odważne czyste impasty powodują, że malarstwo to, pomimo że niesie ze sobą echo malarstwa XIX-wiecznego, skłania się jednak zdecydowanie bardziej w kierunku sztuki nowoczesnej.

Zdjęcia z wernisażu Michał Holcer