Comments are closed.
Prasa o nas
Marzec 11th, 2008
“Janko Muzykant” w opowieści dziadka
TEATR. “Janko Muzykant” Henryka Sienkiewicza ożyje w tę sobotę na scenie krakowskiego Teatru Lalki i Aktora “Parawan” jako jego 22 premiera.
W 130 lat po jej powstaniu ujmującą historię wiejskiego chłopca, który marzył o grze na skrzypcach, opowie Dziadek Bożydar -
w tej roli Mariusz Dąbrowski- stolarz i lutnik w jednej osobie, który w swej zaczarowanej pracowni tworzy skrzypce dla wnuka Michała. Dziadek Bożydar, człowiek o “złotych rękach”, żyjący wśród wyrzeźbionych przez siebie świątków, opowiada wnukowi historię biednego wiejskiego muzykanta, oddając wiernie tre ść sienkiewiczowskiej noweli, a przy okazji i historie skrzypiec.
Dziadek Bożydar to jedyna żywa postać spektaklu, poza nim pojawi się ponad dziesięć pięknych lalek wielkości 80-90 cm, które wg projektów scenografa Janusza Pokrywki wyrzeźbił w lipowym drewnie Kazimierz Czapka, artysta ludowy z Sędziszowa Małopolskiego. – Urzekającej urody lalki czekały od kilku lat, gdyż nie mieliśmy środków na ten spektakl, którego scenariusz jak i muzykę napisałem w 2002 roku – powiedział Antoni Mleczko, twórca i szef “Parawanu”. – Wcześniej spektakl wystawił Tarnowski Teatr im. Ludwika Solskiego, w którym w postać Bożydara wcielił się Mariusz Szaforz i jemu teraz powierzyłem reżyserię tej opowieści. Powstał urzekający i mający również walor edukacyjny spektakl, który, mam nadzieję, dostrzegą szkoły, wszak ta nowela wciąż jest lekturą. O ile jednak klimat Sienkiewiczowskiej noweli jest pełen smutku, to w naszej “parawanowej” wersji jest miejsce na zabawę i nadzieję spełnienia Jankowych marzeń, o czym tak na zakończenie śpiewają w niebie aniołowie – mówi Antoni Mleczko.
Premiera spektaklu 13 marca o godz. 17. kolejne przedstawienie dzień później o 12 – w siedzibie “Parawanu; Zajazd Kościuszkowski ul. Białoprądnicka 3 (KR)
Źródło: Dziennik Polski Nr 59 czwartek, 11 marca 2010
PREMIERA W PARAWANIE
Premierę kabaretu dla najmłodszych pt. “Poproście Rzepa, by się nie czepiał”, w reżyserii Rafała Jędrzejczyka obejrzą jutro mali widzowie w Teatrze Lalki i Aktora “Parawan”. Głównym bohaterem widowiska jest zabawny Rzep Kudłaty. Nie tylko rządzi on w swoim wesołym kabarecie, ale stara się wytykać błędy swoim kompanom. Wszystko po to by, naprowadzić ich na dobrą drogę. W rolach głównych wystapią m.in. Joanna Bąk, Ewa Trzewicarz, Urszula Tylek. Scenografię zaprojektował Janusz Pokrywka. Autorem muzyki jest Antoni Mleczko. (wer)
Żródło : Kraków piątek wieczorem -POLSKA The Times GAZETA KRAKOWSKA Nr.272, piątek 20.11.2009
Premiera w Parawanie
W niedzielę o godz. 12.00 w Teatrze Lalki i aktora “Parawan” (Zajazd Kosiuszkowski, ul. Białopradnicka 3) odbędzie sie premiera kabaretu dla dzieci “Poproście Rzepa, by się nie czepiał”. Napisany w 1973 r. przez krakowskiego poete i dziennikarza Henryka Cyganika kabaret dla dzieci premierę miał w teatrze Groteska w 1974 r. Głównym bohaterem jest Kudłaty Rzep, który nie tylko rządzi w wesołej budzie, ale stara się różnymi sposobami wytykać błedy swoim scenicznym kompanom, takim jak Maestro Tubon, Wróżek Srednio-Dobry, leniwe i nieskore do pracy i nauki Bałakały Mały i Duży, a także Pies bez Ogona. (opr.JOTA)
Żródło : Co Jest Grane - Gazeta Wyborcza Piątek- czwartek 20-26 listopda 2009
Parawan odsłania sie nie tylko dzieciom
Teatr. W minioną niedzielę spektaklem “Śliwiakorbranie” rozpoczął swój trzynasty sezon Teatr Lalki i Aktora Parawan, który czwarty rok znajduje wsparcie w Centrum Kultury Dworek Białopradnicki.
Teatr stworzony i prowadzony przez kompozytora Antoniego Mleczkę, nastawiony jest na działalność dla dzieci, ale w grudniu ubiegłego roku wystawił i “Sernadę” Sławomira Mrożka, spektakl adresowany do dorosłych. Chwaliliśmy go na naszych łamach, zatem polecamy, zapowiadając zawczasu i drugą planowaną pozycję – Czechowskie ”Oświadczyny” i “Niedźwiedzia”. To przyszłość. Na razie Parawan proponuje wspomniane “Śliwiakobranie”, przywołujace zmarłego poetę, piszacego m.in. dla dzieci, Tadeusza Śliwiaka, “Krzesiwo” i ”Słowika” Andersena, “Panieneczkę z pudełeczka” Brzechwy, która miała premierę przed rokiem. Najbliższą zaś premiera Parawanu 21 listopada, a będzie to kabaret dla dzieci pt. “Poproście Rzeba, by się nie czepiał” autorstwa nieżyjącego już Henryka Cyganika przed ponad trzema dekadami autora programów kabaretu “Pod Budą”. Ten program też powstał dawno w 1973 roku, rok później miał premierę na scenie “Groteski”. Był także z wielkim powodzeniem grany w łódzkim “Pinokio”, gdzie wystawiono go ponad 500 razy. Bo w sumie jest to przedstawienie dla widza w każdym wieku. W Krakowie wyreżyseruje je aktor Rafał Jędrzejczyk. Muzyka bedzie autorstwa Antoniego Mleczki (niegdyś też twórcy współpracującego z “Pod Budą”).
Parawan tworzy pieciu aktorów, a wystepuje on w położonum tuż Dworku Białoprądnickiego Zajeździe Kosciuszkowskim w niemal każdą niedzielę o 12 w południe. Niemal, bowiem wskutek umowy z Gminnym Centrum Kultury w Żabnie Parawan będzie jego gościem w każdą trzecią niedzielę miesiąca.
Ponadto Parawan gotów jest zagrać w innych terminach po zgłoszeniu się doń szkół czy przedszkoli. Więcej: www.dworek.krakow.pl/parawan
(WAK)
Żródło: Dziennik Polski, środa 30 września 2009
Spektakl dla dzieci
Z książki dziennikarza
W tym niezwykłym spektaklu występuje ponad 30 lalek i masek wykonanych w różnych konwencjach. Zapraszamy wszystkich na “Śliwiakobranie” !
Spektakl Teatru Parawan został stworzony na podstawie wierszy krakowskiego dziennikarza Tadeusza Śliwiaka. Scenariusz i muzykę napisał Antoni Mleczko, a scenografie wymyslił Janusz Pokrywka. Barwny i pełen muzyki spaktakl dla dzieci w każdym wieku mozna będzie oglądnąć w niedziele 27 września (godz.12.) w Dworku Białoprądnickim (ul. Papiernicza 2) EZ
Źródło : Echo miasta Kraków nr.73 czwartek 24 września 2009
KRAKOWSKA NOC TEATRÓW
Teatr Lalki i Aktora “Parawan” zaprezentuje spektakle: “Krzesiwo” H. Ch.Andersen
“Krzesiwo” (godz. 17.00) i “Serenada” S. Mrożka (godz.21.00). Sala Teatralna Zajazdu Kościuszkowskiego ul. Białoprądnicka 3 (NAT)
Żródło : “Dziennik Polski” Nr.132 sobota-niedziela 6-7 czerwca 2009 r.
GODZINA STAREJ WIECZNOŚCI
Paweł Głowacki – Wyznania szczerego entuzjasty teatru
Na sztorc postawiona skrzynia, z jednej strony zielona, cała w liściach malowanych ręką dziecka, z drugiej rdzawa – będzie lasem, pustym pniem próchniejącego drzewa, albo drzwiami karczmy w mieście bez nazwy, bez znaczenia. Wystarczy tylko skrzynię obrócić, wystarczy powiedzieć: “las”, “drzewo”, “karczma”. To jeden z najstarszych numerów teatru.
W wyreżyserowanym przez Bogusława Fronia “Krzesiwie” Hansa Christiana Andersena inne pudło to też nie tylko pudło. To ława w karczmie, albo twarde wyro w obskurnej norze na tyłach karczemnej kuchni, albo wychodzące na słoneczną ulicę okno cudownego pokoju na pietrze świetnej kamienicy, albo zakratowany otwór więziennej celi. Wystarczy obrócić, powiedzieć. A trzecia skrzynia, najwyższa, koloru miedzi? Jakbyś nie usłyszał “zamek”, myślałbyś: góra za miastem. Ale usłyszałeś “zamek” – więc widzisz zamek.
A trasa między skrzyniami, to wąskie przejścia po których kroczy Żołnierz, skacze szalona miotła i pędzi Czarownica, przez Żołnierza wystrychnięta na dutka, stąpają Król i Królowa, albo biega, tak do klasycznie nazwijmy, Duszek Opowieści? Jest piaszczystą drogą przez pola, jest leśną ścieżką. Jest ulicą mieściny w dzień, bądź w nocy, kiedy czarodziejskie psy o monstrualnych oczach wykradają z miedzianego zamku śpiącą Księżniczkę i unoszą ją do zakochanego Żołnierza. Trasa jest tym, czym Duszek Opowieści, zdaniami obracając, chce, by była.
Tak. Duszek Opowieści obraca słowem – ty obracasz wyobraźnią. To nie jest jeden z najstarszych numerów teatralnych. On jest nastraszy. I najprostszy. Z jednej strony iluzja, która nie widzi powodu, by wstydliwie ukrywać swe tanie pakuły, z drugiej – widz, co nie znajduje argumentów, by się bronić przed delikatnym robieniem go w trąbę. Wedle zasad tej starej wieczności Froń bawi się z nami i sobą przez godzinę. Nawet gdyby chciał – nie mógłby inaczej. Salka Teatralna Zajazdu Kościuszkowskiego to maleństwo tak małe, że aż strach kichnąć. Maleńkość ta jest dobra. Wystarczająco duża, by swobodnie pomieścić metaforę prostą, najprostszą.
Idzie więc biedny Żołnierz, na scenie tylko delikatnie zainsynuowany ( jak wszystko w dobrym teatrze) – idzie przez twoją wyobraźnię. I tu, na widowni, w głowie twojej, w każdej z pięćdziesięciu głów mniejszych i większych, tylko tu, bo przecież nie na prawdę – Żołnierz wystrychnie na dudka Czarownicę, we władanie weźmie czarodziejskie psy o monstrualnych oczach, każe im noc w noc wykradać z miedzianej wieży śpiącą Księżniczkę i wreszcie złamie upór Króla, który się mezaliansu lęka jak diabeł święconej wody, i pojmie Księżniczkę za żonę. I będą żyli długo i szczęśliwie…
Kto powiedział, że teatr ma być zawiły niczym atomowa elektrownia? Ktoś, niestety, powiedział. Przyjęło się, niestety. A w “Parawanie” aktor palec pokazuje, obracają się przestrzenie we wnętrzach małych głów – i palec jest tym, czym dziecko chce, by był.
Teatr Lalki i Aktora PARAWAN ul. Białoprądnicka 3
Hans Christian Andersen “Krzesiwo.
Reżyseria Bogusław Froń.
Adaptacja, piosenki, muzyka Antoni Mleczko.
Scenografia Anna Adamiak
Żródło: Dziennik Polski nr.51. Poniedziałek. 2 marca 2009
Odpryski kulturalne
Kulturalna walka
Prosta inscenizacja “Serenady” Sławomira Mrożka w Teatrze Parawan, krakowskiej scenie z dziesięcioletnią tradycją, która z Podgórza powędrowała aż na Biały Prądnik, uświadomiła mi, że kultura jest dobrem, o które trzeba zawalczyć. Wszelkie wojenne metafory są tu jak najbardziej na miejscu. Wyrażenie “walczyć o sprawę” wydaje się być mocno zakorzenione w narodowo-romantycznej tradycji. W dodatku każdy twórca powinien postępować tak, aby potencjalny odbiorca tak ten obszar traktował. A więc żadne tam polemiki, krytyki, dyskusje, wybieranie, wybrzydzanie i temu podobne, demokratyczne procedury. Do broni panowie!
“Parawan”, żeby przetrwać, musiał walczyć o nową lokalizację. I wygrał. Inaugurując scenę lalkową dla dorosłych. Widownia pełna, autor sprawdzony, choć po raz kolejny wyemigrował, pomysłowe lalki i prosta scenografia znanego ostatnio w Tarnowie z “Janka Muzykanta” i ” Królewicza, co nie umiał nic” – Janusza Pokrywki. /…/ Wojciech Markiewicz
Żródło: TEMI Galicyjski Tygodnik Informacyjny Nr 4 (1486) 26 stycznia 2009
“Parawan” też dla dorosłych
Teatr Lalki i Aktora “Parawan” działa od 1997 roku; dał 19 premier, ostatnia jest pierwsza kierowaną do dorosłych. Jak zapowiada twórca tej sceny Antoni Mleczko, jeśli widzowie ów pomysł podchwycą, w grudniu pojawi się kolejna propozycja dla dorosłego widza – Antoni Czechow.
“Parawan” występuje nie tylko w Krakowie czy Polsce, ma za sobą występy w Chicago, jak i we Francji. Zaczynał w krakowskim Podgórzu, teraz ma siedzibę w Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki, a ściślej w Zajeździe Kościuszkowskim. Tam też zaprasza co dwa tygodnie w piątki o godz. 19. na inscenizację Mrożka. (dla dzieci gra w każde niedzielne południe) , a zatem w najbliższym czasie 16 i 30 bm, 13 i 27 lutego. (KR)
Źródło: Dziennik Polski NR 8 Sobota-Niedziela 10-11 stycznia 2009
ZA SIEDMIOMA MORZAMI
PAWEŁ GŁOWACKI Wyznania szczerego entuzjasty teatru
Po godzinie i pół okazało się. że była to jazda jak podróż do chałupy na kurzej nodze. Z pozoru wszystko po staremu: taksówka, siedem ulic, siedem skrzyżowań, jedno nurkowanie pod wiaduktem, ostatni zakręt. Ot – pstryk. Kwadrans -i Zajazd Kosciuszkowski jak malowany. Do premiery w Teatrze Parawan pięć minut. Tak miało być.
Mało w pamięci miało zostać, a tu po ostatniej kurtynie okazało się. że była to jazda niczym w starej bajce: siedem gór, siedem rzek, siedem lasów, jeden skok nad przepaścią, ostatni zakręt i wreszcie – początek bajki. Chodzą, gestykulują, lalkami operują, mówią. Tak. Ale co mówią? Jaki tekst? Czyja to baśń o lisie, kogucie i kurach? Nie pamiętasz? Nie dziwota. Kiedy ostatni raz i w którym z krakowskich teatrów słyszałeś to narzecze? Tę intonację nie do podrobienia? Tę czystość logiki ripost? Ten samotny gatunek chłodnego śmiechu? Tę cierpką ironię na dnie słów? No- kiedy?
Dawno tak, że aż bajkowo dawno, za siedmioma górami. siedmioma rzekami, siedmioma lasami… Więc w Teatrze Parawan, oglądając wyreżyserowaną przez Bogusława Fronia “Serenadę” Sławomira Mrożka, czujesz sie tak, jakbyś widział siedzącą pod chałupą na kurzej nodze babę Jagę, co wzdycha: ku…. dlaczego ja tak daleko mieszkam?!! I oczom nie wierzysz: baba Jaga – istny Mrożek w chustce i okularach! To przykre, że dziś, kiedy sceny zalewa dramaturgiczna tandeta nowoczesna, gdy w Starym Teatrze dają ludziom do słuchania tępe jak pień jęki bogów – tylko amatorski ansambl chce mówić doskonałym językiem autora “Tanga”. I groteskowe, wręcz jak u Mrożka, że akurat amatorzy bez problemów pojęli starą prawdę; gdy się coś wystawia – a zwłaszcza coś autora “Emigrantów” – lepiej, mądrzej, uczciwiej jest wystawić to tak, jak zostało napisane. Od A do Z.
U Mrożka cała scenografia i reżyseria, całe światło i muzyka, słowem- teatr cały jest tu, na papierze, w didaskaliach i dialogach…
Dobrze, zostawmy na boku jego sztuki duże, nawet zostawmy rozbudowane jednoaktówki, nie spierajmy się zanadto. Jedno pewne – w czterech krystalicznych jednoaktówkach o Lisie cały teatr rzeczywiście jest w słowach Mrożka. Reżyserowi pozostaje jedno – to czym się Froń zajął. Dyskretne nie przeszkadzanie.
Rzecz jasna, bohaterowie wieczoru – Mariusz Dąbrowski jako Lis, Piotr Wojdyło w roli Koguta oraz Ewa Trzewicarz, Joanna Bąk i Urszula Tylek jako kury Blond, Bruna i Ruda – nie mogli uczynić niemożliwego. Nie dane im jest grać jak Łomnicki bądź Budzisz-Krzyżanowska – i też nikt o zdrowych zmysłach nie wymaga tego od nich. Ich los, co go lekko, bez pretensji przyjmują, to bycie na scenie ujmująco… surowymi. Surowymi, by tak rzec, na ciepło.
I tacy są przez godzinę. Szczelnie okutani czarnymi szatami, z głowami w kapturach, operując lalkami kuro i koguciopodobnymi- bawią nas i siebie. Lis – samotny instrumentalista w lisiej szubie – wabi lalkowy kurnik artystowska delikatnością. Na odwieczną, nieusuwalną naiwność drobiu, czyli ludzi, wnyki skręcone ze swej gry na wiolonczeli bez strun – zastawia. I bawią się tak, tańcują, nade wszystko zaś – mówią. Porządnie, wyraźnie, ze zrozumieniem podają istotę rzeczy – słowa, zdanie, ciszę. Nie przeszkadzają nam usłyszeć intonację nie do podrobienia, czystość logiki ripost, samotny gatunek śmiechu i wreszcie to, co naprawdę kłuje. Cierpką ironię finału, kiedy życie Koguta zmienia się w krwistą czerwień rękawiczek na dłoniach Lisa. Serenada skończona. Trzeba wracać. Nie ma rady. Trzeba wrócić z dramaturgicznego daleka, zza siedmiu gór, lasów, rzek, z innego czasu, teatru, języka, z już obcej planety. Trzeba wrócić do naszych tępych pni. W autobiografii “Baltazar”, pisanej by odzyskać słowa utracone w afazji Mrożek wyznaje: “Podziałała na mnie fantazja-PG) jak samobójstwo, które się nie udało, ale pozostawiło nieznaczne ślady i nie można już ich usunąć. Ale ja, zmieniając nazwisko i podpisując się “Baltazar”, przyznaję się otwarcie do niedoskonałości. Odtąd nie można mnie chwalić ani ganić za nic, co napisałem przed afazją, ponieważ tamten człowiek nie istnieje” . Zaiste. Do pni trzeba wracać cicho.
Źródło: Dziennik Polski Nr 8 Sobota- Niedziela 10-11 stycznia 2009
Dla dorosłych
Dziś o godz.19 w Dworku Białoprądnickim (ul. Papiernicza 2) Teatr Lalki i Aktora “Parawan” inauguruje scenę lalkową dla dorosłych spektaklem “Serenada” Sławomira Mrożka w reżyserii Bogusława Fronia, ze scenografia Janusza Pokrywki i muzyka Antoniego Mleczki. Występują: Joanna Bąk, Ewa Trzewicarz, Urszula Tylek, Mariusz Dąbrowski i Piotr Wojdyło. Sala Teatralna Zajazdu Kościuszkowskiego.
0pr.JOTA
ŹRÓDŁO:Gazeta Wyborcza NR 7. piątek 9 stycznia 2009 -Cojestgrane
PRZEDSTAWIENIE ” Z SZOPKĄ NA TEN NOWY ROK!”
Kolęduj w teatrze
W barwnym i rozśpiewanym spektaklu Teatru Parawan prym wiedzie nieporadny Turoń
Chociaż święta Bożego Narodzenia już za nami, w najlepsze trwa okres kolędowania. Dlatego warto zatrzymać świąteczną atmosferę na dłużej i pokolędować w teatrze. Okazją do tego będzie przedstawienie “Z szopką na ten Nowy Rok!” w sali teatralnej Zajazdu Kościuszkowskiego, w którym występuje krakowski Teatr Lalki i Aktora “Parawan”.
Kolorowy i rozśpiewany spektakl będzie można tam obejrzeć w niedzielę o godz. 12. W przedstawieniu wyreżyserowanym przez Janusza Pokrywkę, który zaprojektował również
do niego scenografię, występują lalkowe postacie Świętej Rodziny oraz król Herod i jego dwór.
Dzieci zobaczą tu także Czarownicę, Diabła i Śmierć – postacie, które wedle starych podań również mają swój udział w historii narodzin Dzieciątka Jezus. Ci lalkowi bohaterowie pojawiają się w pierwszej części spektaklu. W drugiej na scenę wkroczą już żywe postacie. I to jakie!
Pojawi się chłop Rusin, Babulinka, Żyd, Żydówka i Kolędnicy z piękną złotą gwiazdą. Przede wszystkim jednak zabawny i nieco nieporadny Turoń, który ni stąd ni zowąd stanie się główną, szopkową postacią.
O tym dlaczego, najmłodsi dowiedzą się oglądając ten zabawny spektakl, którego scenariusz oparty został na szopkowych widowiskach z okolic Lwowa, Przemyśla, Sanoka i Rzeszowa, grywanych tam jeszcze z końcem XIX wieku.Będzie to więc dla maluchów dobra okazja, by przez zabawę poznać dawne obyczaje i tradycje związane z niegdysiejszym obchodzeniem świąt Bożego Narodzenia, kiedy to po wsiach, od domu do domu wędrowały grupy wesołych śpiewaków. Składały one gospodarzom noworoczne życzenia, robiąc przy tym niemało hałasu.I nikt nie miał prawa im tego zabronić, bo przybycie kolędników gwarantowało gospodarzom szczęście.
Oprócz barwnych postaci przebierańców w szopkowym przedstawieniu Teatru Parawan będzie także dużo tradycyjnej, ludowej muzyki oraz znanych kolęd i przyśpiewek wykonanych przy akompaniamencie akordeonu. W spektaklu zagrają m.in. Joanna Bąk, Urszula Tylek, Antoni Mleczko i Łukasz Wojtusik.
(Joanna Weryńska)
Źródło:Gazeta Krakowska piątek 9.01.2009 Tygodnik Kraków Nr 14
“Serenada” Sławomira Mrożka w Parawanie
W piątek 9 stycznia o godzinie 19. Teatr Lalki i Aktora “Parawan” zaprasza na inaugurację sceny lalkowej dla dorosłych – “Serenadę” Sławomira Mrozka – do sali Teatralnej Zajazdu Kosciuszkowskiego (Dworek Białoprądnicki ul. Papiernicza 2).
Spektakl reżyseruje Bogusław Froń, scenografię zaprojektował Janusz Pokrywka, muzyka Antoni Mleczko. Występują: Joanna Bąk, Ewa Trzewicarz, Urszula Tylek, Mariusz Dąbrowski i Piotr Wojdyło. Premiera spektaklu odbyła się 28grudnia ubiegłego roku.
Kurnik… Nad bezpieczeństwem jego mieszkanek kur: Blondy, Bruny i Rudej czuwa Kogut, pan i władca kurzego zamku. Nocną ciszę zakłóca grana na wiolonczeli przez Lisa nocna serenada. Samotny, wędrowny “muzyk wiolonczelista” czyni wszystko, aby swą grą zainteresować mieszkanki nietypowego kurnika i nawiązać z nimi kontakt. Lis podrywacz? Kurnik- dom? Kury – damy do towarzystwa? A jaką rolę w tym wszystkim pełni Kogut? Sławomir Mrożek nie jest pierwszym pisarzem, który w świecie zwierząt dostrzega cechy i problemy świata ludzi. Czyni to jednak po mistrzowsku. Przesłanie płynące z Serenady – napisanej w 1977 roku – dotyczy ludzkich namiętności…”Ot, samo życie!”. (JŚ)
Źródło: Dziennik Polski Nr 6, czwartek, 8 stycznia 2009
Zaczarowany lalek świat
Czy teatr lalek przeznaczony jest tylko dla dzieci? Antoni Mleczko, twórca Teatru Lalki i Aktora “Parawan” twierdzi, że wcale nie. Rozmowa o tym, czym jest teatr dla dzieci, a czym dla dorosłych, jakie spektakle warto robić i co teatr robi z człowiekiem.
- Skąd pomysł założenia teatru “Parawan” w mieście, w którym istnieje juz jeden teatr lalki i aktora (Groteska)? Czy “Parawan” był potrzebny?
- Łódź i Warszawa mają po trzy teatry lalki i aktora, więc dlaczego Kraków nie może mieć dwóch? Poza tym wszystkie teatry w Krakowie są po lewej stronie Wisły, po prawej nie było żadnego. Tak właśnie myśląc, wpadłem kilka lat temu na pomysł założenia Teatru Lalki i Aktora “Parawan”. Skontaktowałem się z dyrektorką Domu Kultury Podgórze, panią Martą Perucka-Tytko. Pomysł wypalił i 6 grudnia 1997 roku rozpoczęliśmy pierwszą próbę. W Podgórzu, w kinie Wrzos, działaliśmy kilka sezonów. A potem z różnych względów praca przestała się układać.
Na szczęście otrzymałem propozycje przeniesienia “Parawanu” do Centrum Kultury “Dworek Białoprądnicki”. Ku naszej uciesze, na jubileuszowy 10 rok istnienia “Parawanu” dostaliśmy tę nową siedzibę z pięknym zapleczem, wspaniałą salą w odrestaurowanym Zajeździe Kościuszkowskim.
- Skąd wzięła się nazwa “Parawan”?
- Nazwę wymyśliłem jeszcze w 1971 roku. współpracowałem wtedy ze Zbigniewem Poprawskim, reżyserem, scenarzysta, autorem bajek dla dzieci. To on wciągnął mnie do teatru dla dzieci. Pisałem muzykę do jego inscenizacji. I kiedyś ( a wtedy byłem bardzo młodym człowiekiem) powiedziałem mu: “Ja kiedyś założę swój teatr i nawet mam już nazwę: Parawan”. Dlaczego Parawan? Parawan oddziela widza od “kuchni teatru”, od świata, który dzieje się za. Wprawia widza w stan niepokoju, ciekawości. Wydaje mi sie,, że aby coś było interesujące, to najpierw musi być dla nas ukryte, tajemnicze. To jest tak jak z prezentami mikołajowymi. Odpakowujemy je najpierw z jednego papieru, potem drugiego, ciekawość wzrasta z każdą chwilą, by w końcu niespodzianka mogła całkiem odkryć się przed nami.
- Kto tworzy zespół teatru?
- Przez zespół w ciągu 11 lat przewinęło się ponad 30 osób. Przede wszystkim są to ludzie, którzy mają minimum roczny staż w szkole L’ART lub ukończyli 2-letnią szkołę aktorsko-telewizyjna SPOT. W zespole aktorskim byli także absolwenci wydziałów dramatycznych i lalkarskich szkół teatralnych. Mają już pewne doświadczenie, obycie ze sceną, wiedzą co to jest dykcja, ruch sceniczny itd. Niektórzy studiują na krakowskich uczelniach, inni są już ich absolwentami. Poza tym sa to pasjonaci, kochają teatr. Oczywiście, całe studia marzą, aby być aktorami dramatycznymi. Aż tu nagle, niejaki Mleczko, zjawia się na dyplomie, wyłapuje co najzdolniejszych ludzi. I muszę powiedzieć, że wszyscy, którzy przeszli przez teatr “Parawan”, pokochali lalki, zrobili niesamowite postępy, przede wszystkim poznając sztukę lalkarską, która jest niezwykle trudna. Z “Parawanu” wyszło sporo aktorów, ludzi teatru, którzy w tej chwili grają zawodowo. Co ważne, atmosfera w zespole zawsze była i jest bardzo miła, nie pamiętam, żeby miały tu miejsce jakieś konflikty,ludzie sobie pomagają. Chylę czoło przed moimi młodymi przyjaciółmi, bez których nie byłoby “Parawanu” i tej twórczej atmosfery, która pomaga nam w pracy nad kolejnymi spektaklami.
- Wybór określonego widza, dzieci, wynika z tego, ze teatr jest teatrem lalkowym, czy z jakiś innych wzgledów?
- Z zasady staramy sie grać dla najmłodszej widowni. Ponad 40 lat piszę muzykę dla teatru i mam styczność z całym polskim światem lalkarskim. Wiem jedno: dziecko, które do 5 roku życia nie znajdzie się w teatrze, nigdy nie chwyci bakcyla teatru. Dlatego moim marzeniem na początku było to żeby “Parawan” był “teatrem w walizce”, żebyśmy jeździli po wioskach i miasteczkach, docierali do tych dzieci, które mają małą szansę, żeby przyjechać np. do Krakowa. I przez pewien czas dużo jeździliśmy. Teatr “Parawan” osiągnął już pewien poziom artystyczny, więc przestałem jeździć, bo na salach gimnastycznych w szkołach nie ma klimatu, nie ma magii teatru. Kiedy dzieci wchodzą do tej naszej małej siedziby, gaśnie światło, pojawiają się reflektory… to jest właśnie ten zaczarowany lalek świat, o który mi tak bardzo chodzi.
- Jak by Pan wytłumaczył rodzicom: dlaczego warto iść z dzieckiem do teatru? Co to daje dzieciom, a co ich opiekunom?
- Rodzicom przede wszystkim przypomina dzieciece lata, po spektaklach wielokrotnie słyszałem, jak wspominali swoje pierwsze wizyty w teatrze itd. A dzieci? Teatr jest tą dziedziną sztuki, która ma w sobie kilka gałęzi artystycznych wypowiedzi. Jest muzyka, jest słowo, taniec. To wszystko tworzy magię, przemawia do dzieci. Zapoznają się z bohaterami bajek, które zazwyczaj kończą się dobrze. Dzieci dowiadują się, że teatr jest czymś przyjemnym, miłym. Poza tym teatr jest tą dziedziną sztuki, która najbardziej rozbudza wyobraźnię dziecka. Bo bez wyobraźni nie ma teatru. Oczywiście, zawsze staramy się dobierać tak repertuar, żeby końcowe przesłanie bajki było niezwykle przejrzyste dla dziecka, zrozumiałe i żeby dziecko wiedziało, dlaczego akurat ten bohater tak postapił, a nie inaczej. Nasz teatr to dla dzieci wspaniała zabawa, przygoda, nauka. Zawsze po zakończeniu spektaklu dzieci tylko czekają na to, żemy móc zobaczyć lalki z bliska, dotknąć ich, więc im to umożliwiamy. Bardzo spodobał nam się też pomysł, który wykorzystalismy w “Panieneczce z pudełeczka”. Ponieważ z dalszych rzędów nie zawsze diokładnie widać scenę, więc pierwsze 4 ławy wyrzuciliśmy i kupiliśmy 60 poduszek. Dzieciom bardzo przypadło to do gustu, świetnie sie bawia, zmieniając, podczas spektaklu swoje miejsce wykonując przed sceną slalom na tych kolorowych poduszkach.
- Czy jest jakiś klucz wyboru spektakli?
- Literatura polska i światowa. Tzw. klasyka (Andersen, bracia Grimm, Brzechwa) jest tak piękna, że nie ma po co wymyslać nowych rzeczy. Klasyka jest dla mnie najbardziej wartościową literaturą dla teatru lalek, aczkolwiek nie ukrywam,że próbujemy też współczesnych rzeczy, czego przykładem jest chociażby “Śliwiakobranie” (na podstawie wyboru wierszy Tadeusza Śliwiaka). Jest to trudna sztuka, ale dzieci się rewelacyjnie na niej bawią. Istnieją twórcy awangardowi, u których jest na przykład kawałek chusteczki i dziecko ma sobie wyobrazić, że to jest słoneczko, a kijek to np. hipopotam. Moim marzeniem było zrobić taki teatr, żeby dziecko zrozumiało od początku do końca, że jest w teatrze, żeby poznało, rozróżniło bohaterów bajki. U mnie rybka musi byc rybką, a słoń słoniem.
-Czy do pójścia do teatru z dzieckiem należy się jakoś przygotować?
- Na to recepty nie ma, ale myślę,że na pewno bardzo pomocnym wprowadzeniem może być po prostu czytanie dzieciom bajek. Teatr przecież wywodzi sie z literatury.
- W grudniu teatr “Parawan” zwraca się jednak ku innym widzom. Co skłoniło Państwa do zrobienia spektaklu dla dorosłych?
- “Parawan” bardzo dobrze radzi sobie z bajkami, mnie to zadowala, a spektakle sie podobają. Pomyślałem jednak, że mając tak wspaniałą siedzibę, warto spróbować uruchomić scenę dla dorosłych, ale wciąż pracując z lalkami. Na początek wybraliśmy “Serenadę” Sławomira Mrożka. Jest to typowo rozrywkowa sztuka, myślę, że znajdziemy widzów wśród krakowian. W przyszłym roku chcemy zrobić dwie jednoaktówki Antoniego Czechowa, a potem “Panią Twardowską” Adama Mickiewicza. Aktualnie mam zaprojektowane spektakle na najbliższych 7 sezonów, po dwie dla dzieci i jedną dla dorosłych. Chcę przypomnieć w nowej inscenizacji napisaną przeze mnie, na podstawie zapisków Wincentego Kadłubka bajkę “O tym jak szewczyk Skuba smoka pokonał”, byliśmy z nią w Chicago w 2000 roku i w 2002 w Paryżu, grając dla Polonii. Ludzie płakali, przychodzili do nas panie po siedemdziesiątce i wspominały, że 50 lat nie widzieli polskiego teatru lalek. To zatem też był powód, dla którego zdecydowałem sie na widza dorosłego.
- Nie boi się Pan, że teatr lalki i aktora to nie jest odpowiedni rodzaj teatru dla dorosłych widzów?
- Lalka była pierwszą formą teatralną. Maska i lalka. Jeżeli w starożytności grano lalkami, to dlaczego teraz nie możemy tego robić? W teatrze aktor gra swoim głosem, mimiką, postawą, a w teatrze lalek trzeba zagrać lalką, trzeba umieć ją zaanimować, umieć podłożyć pasujacy pod nią głos. Trzeba umieć zrobić głos i lisa, i kury. i koguta, i żaby, i wszystkiego. Nasz zespół nie jest duży, więc w spektaklach o szerokiej treści niektórzy aktorzy grają po kilka postaci.
- Pana marzenia związane z “Parawanem”?
- Mam kilka marzeń. Pierwsze: żeby radni miejscy, zwłaszcza ci, którzy działają w zakresie kultury miasta Krakowa, przyszli chociaż raz do naszego teatru, oglądnęli dwa-trzy spektakle, żeby zobaczyli, co to jest za teatr i zastanowili się, czy nie warto temu teatrowi wygospodarować z budżetu miasta pewną pule pieniedzy na roczną działalność i przekazać ją na konto Dworku Białoprądnickiego, Jesteśmy drugim profesjonalnym (obok Groteski) teatrem lalkowym, z ta różnicą,że my nie mamy żadnych dotacji i to wstrzymuje nasz rozwój. Drugim marzeniem jest częstsza obecność w naszej siedzibie nauczycieli i pedagogów krakowskich przedszkoli i szkół, którzy po obejrzeniu naszych spektakli przyprowadzą swoich podopiecznych do Teatru Lalki i Aktora “PAarawan”.
- Dziekuje za rozmowę.Agnieszka Maria Bocheńska.
Żródło: portal Edukacyjny Kraków, 15 listopada 2008
Panieneczka z pudełeczka
W teatrze zwykle jest tak: cicho, powaznie, uroczyscie. Kalszeć można tylko w czasie przerw (podobnie jak w filharmonii), a wiercić nie wolno sie w ogóle. Jeśli kogoś trącisz, musisz natychmiast powiedzieć “przepraszam” i najlepiej jak sie przy tym zaczerwienisz. O wychodzeniu na scene zapomnij, a na podłodze siedzieć nie ma jak, bo przecież szkodaodświętnych spodni/kosiutmu/ sukienki. No tak, ale sa teatry niezwykłe…
DLa dzieci są poduszki, do wyboru: seledynowe, czerwone lub granatowe. Doroiśli mają mniej fajnie -muszą (tymczasem) zadowolić się wygodnymi fotelami. Dzieci zazwyczaj siedzą przed sceną, choć niektóre wolą zostać z mamą czy tatą trochę z tyłu. Te, co siedzą z przodu, machają do mam i tatusiów i bardzo się wiercą. Niektóre nawet pokrzykują albo pokanuja sobie przyniesione z domu zabawki( “hm, torba żołnierzyków? wolę moją Barbie”). Jedno akurat pozuje, bo jego mama korzysta z okazji i siada na scenie, póki jeszcze spektakl się n ie rozpocznie. Uwaga, uwaga, mamo nadchodzi jakiś pan!
Panieneczka z pudełeczka
Nie Haneczka, nie Janeczka
Pan ( Antoni Mleczko, założyciel i dyrektor Teatru Lalki i Aktora PARAWAN), któremu trochę trudno jest dotrzeć na scenę, wita wszystkich bardzo serdecznie i zaprasza na bajkę (“bajeczka, bajeczka”- pokrzykuje jakieś już bardzo zniecierpliwione dziecko). Dorośli robią poważne miny (wszak spektakl zaraz się zaczynie, a to jest teatr), a dzieci robią miny jak zwykle. Nagle robi sie ciemno. Jakiś chłopiec zaczyna płakać. Jakiś inny zaczyna krzyczeć: “mamo, mamo!” . Mam musi więc zrezygnować z powaznej miny oraz z teatralnych przyzwyczajeń i ciepło, choc cicho mówi “jestem, jestem” Na razie nic to nie daje, chlopiec jest nadal niespokojny, mama też zaczyna się niepokoić (“hm, czy napewno dobrze zrobiłam?”). Na szczęście mamę ratuje punktowe światło, które raptem rozbłyska i kręgiem wskazuje na trzy miłe panie siedzace nad drewnianą skrzynką. Te panie to aktorki, a ta skrzynka to pudełeczko, z którego juz za chwilę wyjdzie Panieneczka. No, to bajeczka się zaczyna!
Nie Marysia, nie Wandeczka,
Nie Irenka. nie Idalka
Jedno staje się od razu oczywiste: na tej bajeczce nikt nie będzie się nudził. Są lalki, jest kot, są piosenki i mnóstwo innych atrakcji. Jest nawet koń na biegunach, na którym w pewnym momencie udaje się usiąść jednemu z małych widzów. Wprawdzie tatuś tego widza szybko zdejmuje go z konia, ale jak sie wydaje, niepotrzebnie, bo nikt tu jakoś nie strofuje śmiałka, że przeszkadza. W tym teatrze reguły zachowania są bowiem inne. Zatem:
- można sie wiercić, a nawet chodzić czy wstawać z siedzeń, jak się chce przyjrzeć czemuś pod innym kątem
- można śpiewać, jak się komuś zachce, czy to w trakcie piosenki, czy już grubo po niej (no co, może nie wszyscy zdążyli, nie?)
- można krzyknąć do mamy lub taty “zobacz kotek” albo coś innego, bo przecież nie wiadomo, czy mama dobrze widziała
- można chrzaknąć, a nawet kichać i prychać
- można sie bardzo głośno śmiać, jak kot wyląduje na głowie tego pana,co.. też jest kotem
- można wkladać palce do buzi, otwierać szeroko buzię i tak siedzieć bardzo długo
- mozna zejść z poduszki i usiąść obok albo – zejść z poduszki i wymienić się na inną z sąsiadem, jeśli się nam znudzi ta seledynowa
- rodzice też mogą chodzić ora kucać, a niektórzy, ktorzy chcą, mogą też śpiewać (mogliby głośniej, ale nie wiadomo dlaczego nie chcą)
- można wyjśćna chwilę i wrócić, choć szkoda opuścić jakąś scenę.
W tym teatrze, jak w bajkach, wszystko staje się możliwe.
Jak powiedzieliśmy; w tym teatrze nikt sie nie nudzi. Dzieci siedzą z otwartymi buziami, wzdychają i śmieją się bez opanowania, a dorośli… dorośli też pewnie czasem by tak chcieli (mnie się buzia raz otwarła, przepraszam, przepraszam!), ale jakoś nie mogą. Nic dziwnego, że po przedstawieniu brawa trwają długo, a niektórym dzieciom trudno jest wyjść. Tym trudniej, że miłe panie i ten miły pan, co już poszli, zostawili mnóstwo fajnych zabawek (kon na biegunach, hurra, hurra!).
Pan, który jest tu dyrektorem, chyba ma jednak jakieś wątpliwości. Zbierając poduszki, pyta więc jednegoz widzów niby to obojetnie: “I co, nie nudziłeś się?”. Zgadnijcie, jaka usłyszy odpowiedź.
Magda Tytuła
(mama 20-miesięcznego Joachima, który na przedstaweieniu najpierw dosłownie zamarł z zachwytu, a potem już śpiewał, kiwał się i nawet bardzo mocno gryzł ze szczęścia) Po przedstawieniu do końca dnia “zamęczał” już nas powtarzaniem “jaleczka, ba-jeczka, jale-czka…”)
Żródło: portal Edukacyjny Kraków, 15 października 2008
Teatr Lalki i Aktora – spektakl “Śliwiakobranie”
Nieżyjący już krakowski poeta i dziennikarz Tadeusz Śliwiak napisał kilkanaście książek z wierszami dedykowanymi dzieciom, a także ukochanemu Krakowowi. Na podstawie wyboru tych wierszy powstał specjalnie napisany dla teatru “PARAWAN” scenariusz śpiewogry, w której występuje ponad trzydzieści lalek i masek wykonanych w różnych konwencjach – od pacynki po kukłę zmechanizowaną. Niezwykle kolorowy spektakl jest inscenizacją bardzo zabawnych, ale też i refleksyjnych wierszy, bogato ilustrowanych muzyką. Scenariusz i muzyka – Antoni Mleczko, scenografia – Janusz Pokrywka, reżyseria – RafaŁ Jędrzejczyk. Występują: Joanna Bąk, Ewa Trzewicarz, Urszula Tylek, Mariusz Dąbrowski i Piotr Wojdyło. Sala teatralna Zajazdu Kościuszkowskiego ul. Bialoprądnicka 3.
Żródło: Dziennik Polski Nr. 233, sobota-niedziela 4-5 października 2008
Zabawkowy świat zza Parawanu
Dzieci, zwłaszcza te najmlodsze, to zdecydowanie jedna z najbardziej wymagających grup odbiorców.
Jeśli aktorzy potrafią utrzymać ich uwagę przez godzionę, wywołać uśmiech, a na koniec dostana jeszcze brawa, to znaczy, że wykonali naprawdę dobra robotę. Teatr Parawan sprostał temu trudnemu zadaniu spektaklem “Panieneczka z pudełeczka”, rozpoczynając w ubiegły weekend 12. sezon teatralny. Co robią zabawki, kiedy dzieci nie patrzą na nie? Siedzą spokojnie i czekają, aż ktoś się nimi pobawi? Skądże. Kiedy tylko nadarzy sie okazja, wyruszają w pełne przygód podróże. Zeby się nie nudzić, zeby przeżyć ekscytujące chwile i poczuć się jak w bajce. Porcelanowa Lalka może zaprzyjaźnić się z mruczacym Kotem, który z kolei może się w niej zakochać. Obydwoje mogą powędrować do czekoladowego domku, w którym mieszka wesoły Gnom Paproszek z okrągłym brzuszkiem, zawodowo strzygący ślimaki. A później mogą wrócić do pokoju, spotkać piękną Dobrą Wróżkę, która spełnia wszystkie marzenia. Ołowianego Generała z całym zastępem Żołnierzykó, Pluszowego Misia – miłosnika bębnów, Konika na Biegunach i pójść z nimi na wielki bal.
Teatr Lalki i Aktora “Parawan” kolejny sezon rozpoczął w Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki, gdzie działa od 1997 roku. “Panieneczkę z pudełeczka” Jana Brzechwy wyreżyserował Łukasz Wojtusik, najstarszy stażem aktor teatru, który zadebiutował jako reżyser. Muzykę napisał Antoni Mleczko, teksty piosenek Zofia Papużanka, a scenografię zaprojektowała Anna Dyga. Kolorowe, roztańczone i rozśpiewane postaci to dla dorosłych szansa na wyprawę w kraine wspomnień z dzieciństwa, dla dzieci natomiast przyjemna podróż w świat magii zaczarowanych zabawek.
Teatr PARAWAN to druga po Grotesce profesjonalna scena, na której najmłodszy widz znajdzie dla siebie coś ciekawego. Podczas premierowego spektaklu mlodzi widzowie bawili się świetnie. Słuchali,patrzyli, a nawet śpiewali i mówili razem z aktorami. A na koniec gorąco oklaskiwali aktorów. To chyba najlpesza recenzja, bo trudno o bardziej wymagajacych krytyków niż kilkulatki.
/Aneta Zadroga/
Źródło: Gazeta Wyborcza Nr 229, wtorek 30 września 2008
“Panieneczka” inauguruje sezon
Dzisiejszą premierą “Panieneczki z pudełeczka” rozpoczyna 12. sezon Teatr Lalki i Aktora “Parawan”
działający przy Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki. Przedstawienie w reżyserii Łukasza Wojtusika odbędzie się na scenie teatru w Zajeździe Kościuszkowskim przy ul. Białoprądnickiej 3 o godz. 17.00
/MAS/
Źródło: Polska Gazeta Krakowska – Puls miasta, 27-28 września 2008
Panieneczka za parawanem
Dwunasty już sezon rozpoczyna Teatr Lalki i Aktora “PARAWAN” działający w krakowskim Centrum Kulktury Dworek Białoprądnicki. W nowej siedzibie w Zajeździe Kościuszkowskim (ul. Białoprądnicka 3) da w najbliższą sobotę kolejną premierę – Jana Brzechwy. “Panieneczka z pudełeczka”, jedną z najbardziej ulubionych bajek tego autora, którego 110. rocznicę urodzin obchodzimy w tym roku.
Opowiada o Lali i zakochanym w niej Kocie. W zaczarowanym świecie odbędą m.in. morską podróż, znajdą się też na balu u Wróżki. Parawanową wersję bajki wyreżyserował Łukasz Wojtusik, scenografię, lalki i kostiumy zaprojektowała Anna Dyga, muzykę zaś napisał twórca tego teatru i jego szef Antoni Mleczko. Grają: Joanna Bąk, ewa Trzewicarz, Urszula Tylek i Mariusz Dąbrowski.
PARAWAN chce także w nowym sezonie wyruszyć jako scena objazdowa po miastach i miasteczkach Małopolski. Właśnie zamierza zakupić duża przyczepę, by wozić w niej m.in. scenografię, bo – jak podkreśla antoni Mleczko – najważniejsza jest magia teatru, zatem występować chcą jedynie tam. gdzie jest scena, czyli w domach kultury, a nie w salach gimnastycznych – To ma być Teatr, a nie chaltura, jaką uprawia wiele grasujących po szkołach grup – akcentuje Antoni Mleczko.
W ostatnią niedzielę grudnia “Serenadą” Sławomira Mrożka zainauguruje PARAWAN swą scenę dla dorosłych. Grać będzie zawsze w piątek o godz. 19.00. Na wystawienie “Serenady” w wersji lalkowej mają zgodę autora oraz już gotowe lalki, arcyzabawne i faktycznie – dla dorosłych. W lutym ta miniaturowa scena, zatem grająca jedynie sztuki maloobsadowe, wystawi premierę baśni Hansa Christiana Andersena “Krzesiwo”. Bo PARAWAN to nie tylko nieduża sala, nieduża scena, ale i mały zespół, obecnie 9-osobowy, znów z lekka odmłodzony, bo kolejne osoby dostały się na studia na wrocławskie “lalki”, czyli do tamtejszej filii krakowskiej PWST. A to jedynie potwierdza dobry poziom tej sceny. Sceny, która oczywiście nadal służyć będzie głównie małym widzom. To dla nich ma w repertuarze m.in. baśń “Słowik”, śpiewogrę “Śliwiakobranie”, oraz widowisko obrzędowe “Z szopka na ten Nowy Rok!”, które wznowi w odpowiedznim czasie. I na nich czeka zawsze w niedzielę o godz. 12.00; wkrótce przygotuje 50 poduszek, by dzieci siedziały wygodnie tuż przed sceną.
Powiadamiamy zatem rodziców, by pozwalali dzieciom zaglądać za ten teatralny Parawan; wykształci w nich wrażliwość i gotowość do szukania w świecie tego co bajkowe, co piękne. /WAK/
Źródło: Dziennik Polski nr.226, piątek 26 września 2008
Dobra zabawa dla całej rodziny
Dzieci wraz z rodzicami będą mieli świetna zabawę w niedzielę w Dworku Białoprądnickim!
W samo południe w Zajeździe Kościuszkowskim przy ul. Białoprądnickiej 3 odbędzie się niesamowite przedstawienie „Śliwiakobranie” w wykonaniu Teatru Lalki i Aktora PARAWAN. Najmłodsi będą na pewno zachwyceni, gdy na scenie zobaczą słonia handlującego porcelaną, przestraszonego wilka u dentysty, śpiewające żaby, kangura oraz żyrafę. To nie wszystko! Dzieci będą boki zrywać ze śmiechu na widok podwawelskiej przekupki karcącej niesfornego diabła…. Polecamy tę śpiewogrę widzom w każdym wieku../../ANIT.
Źródło: Fakt nr.34(1308) sobota- niedziela 9-10 lutego 2008
Przedstawienie w Zajeździe Kościuszkowskim
Z szopką na Nowy Rok
Opowieści o narodzinach Jezusa i śmierci Heroda przeplatanej koledami i przyspiewkami mogli wysłuchać wszyscy, którzy wybrali się na spektakl Teatru Lalki i Aktora Parawan. Na scenie pojawili sie także Rusin, Stara Baba i postać Turonia. – Pokazujemy prostych ludzi i ich proste zwyczaje – opowiadał antoni Mleczko, szef artystyczny teatru. – To widowisko obrzędowe nawiazujące do tradycji chodzenia po kolędzie w okresie świąt Bożego Narodzenia. Przedstawienie “Z szopką na ten Nowy Rok” oparto na tekstach z okolic Lwowa, Przemyśla, Sanoka, Rzeszowa, pochodzących z XVIII i XIX wieku. Spektakl składa się z dwóch częśći. W pierwszej występują lalkowe postacie Świętej Rodziny, króla Heroda, jego dworu, Czarownicy, Diabła i Śmierci, które przedstawiają historię narodzin Dzieciątka Jezus. W drugiej na scenę wychodzą aktorzy przebrani za wspomnianego Rusina, Babulinkę, Żyda, Żydówkę, Kolędników. - Część z tych opowieści znałem od ojca, sam też chodziłem z szopkami po domach, kiedy byłem mały – dodał Antoni Mleczko. Pozostałą część opracował Janusz Pokrywka i on jest autorem scenoografii i reżyserem przedstawienia. W spektaklu udział biorą: Anna Makowska, Maja WOjciechowska, Łukasz Wojtusik. Muzyke opracował Antoni Mleczko. Widowisko bedzie można obejrzeć jeszcze 6 i 27 stycznia, w sali teatralnej Zajazdu Kościuszkowskiego Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki przy ul. Papierniczej 2. /RF/
Źródło : Dziennik Polski nr.1, środa 2 stycznia 2008
Teatr Parawan ma już 10 lat
ANTONI MLECZKO, szef artystyczny Sceny Parawan – o jej dziesięcioleciu «I doczekałeś dziesięciolecia stworzonego przez siebie Teatru Lalki i Aktora Parawan – sceny niewielkiej, o bilansie – wręcz przeciwnie. – Około 800 spektakli, dla przeszło 80 tysięcy widzów, siedemnaście premier, w tym trzy wznowienia, a teraz zapraszamy na kolejną – “Śliwiakobranie”. A największy sukces? – Odpowiem osobiście – to, że spotkałem wspaniałych młodych ludzi, którzy pokochali teatr lalek. Pokazali talent, ochotę do pracy, samozaparcie i poświęcenie, wszystko oddając najmłodszej widowni. Ile osób wystąpiło za Parawanem? – 26, wielu to byli absolwenci prywatnej szkoły aktorskiej SPOT, potem zrobili dyplomy PWST, trafili do zawodowych teatrów. Aleksandra Maj gra w Białymstoku w Teatrze im. Węgierki, Krzysztof Prystupa – dziś w Grotesce, Jacek Joniec – w Ludowym. Oczywiście, wiele osób wybrało potem inną drogę; u nas realizowali swą pasję, ale zarabiać musieli np. jako kelnerki, barmani… Zakładałeś przed dekadą, mając za patrona Dom Kultury “Podgórze”, że Parawan przerwa tyle lat? – Moja wizja była bardziej optymistyczna – wierzyłem, że w ciągu paru lat będzie Parawan drugą, obok Groteski, sceną lalkową w Krakowie. Łódź ma trzy, Warszawa – cztery teatry lalek. Niestety… To może teraz, przy okazji jubileuszu… – Życzyłbym tego moim koleżankom i kolegom, którzy tworzą obecny zespół Parawanu. Bycie od lata 2006 roku pod opiekuńczymi skrzydłami u pana dyrektora Andrzeja Radnieckiego z Centrum Kultury “Dworek Białoprądnicki” bardzo sobie chwalimy, ale jakże inne możliwości pracy dawałby status sceny miejskiej. Rozmawiałem o tym w przeszłości z prezydentem Majchrowskim, padały konkretne deklaracje… Wciąż działamy con amore, mając na wystawienie nowego spektaklu wciąż niewystarczające finanse. Ile muzyki sprezentowałeś Parawanowi? – Do wszystkich premier. Podobnie jak wiele scenariuszy. Gdybyś zadzwonił do mojej żony, to byś usłyszał coś na ten temat… Cóż, jak się ma, jak ja, szajbę na punkcie teatru lalek… Zaczynałem jako kilkuletni chłopak od chodzenia z szopką w moich ukochanych Bieszczadach, potem była Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna w Krakowie, dzięki której spotkałem autora i reżysera Zbigniewa Poprawskiego, który zaraził mnie teatrem lalek. I do dziś jestem przekonany, że nie ma nic piękniejszego, jak teatr dla dzieci. Gdy kończy się spektakl, gdy widzę rozradowane, szczęśliwe dzieciaki, to w ogóle mnie nie interesuje, że znów pracowałem za darmo, że kosztem czasu, który mógłbym poświecić czwórce moich wnuków. Bo w Parawanie jedyne pieniądze, jakie być muszą, to na wykonanie lalek, rekwizytów, kostiumów czy elementów scenografii. Jakich środków wymagałoby przekształcenie Parawanu w samodzielną scenę? – Kwota, jaką podałem cztery lata temu prezydentowi Majchrowskiemu, wynosiła 450 tysięcy; teraz pewnie musiałaby być trochę wyższa. Pozwoliłaby na utrzymanie sześcioosobowego zespołu artystycznego, dającego trzy premiery rocznie. No i pozostaje kwestia siedziby; w nowym Zajeździe Kościuszkowskim, jaki otrzymał i udostępnia nam Dworek Białoprądnicki, jest świetnie, ale to jednak nie jest sala na potrzeby teatru lalek. W niej nie da się, niestety, postawić dużych dekoracji. Niemożliwe jest granie na przykład kukłami. To miejsce na kameralne spektakle. Jesteście teatrem wojażującym? – Tak, choć przyznam się, że zdecydowanie wolę przyjmować widzów u nas. Mali odbiorcy niech się uczą, że do teatru się idzie, że to jest coś szczególnego. Jakaż może być magia teatru w szkolnej sali gimnastycznej? Żebyż tak chciały zrozumieć to nauczycielki, dyrekcje szkół… Cóż, łatwiej wpuścić do szkoły grasujących po kraju chałturników. Przecież my moglibyśmy grać codziennie, a nie tylko w niedzielne południa. W 2000 roku dotarliśmy do Chicago, dając pięć spektakli przy widowni powyżej 800 osób. Ludzie, bynajmniej nie dzieci, płakali, jak zobaczyli smoka wawelskiego, króla Kraka… Dwa lata później byliśmy też we Francji, m.in. w Paryżu. Najnowsza premiera – “Śliwiakobranie”… – Czekała od lat, miałem gotowy scenariusz i piosenki. Postanowiłem wreszcie go zrealizować, czego jako reżyser podjął się Rafał Jędrzejczyk. Tadeusz Śliwiak to był cudowny poeta i człowiek; żal, że jego twórczość idzie w zapomnienie. Zapraszacie na spektakl w tę niedzielę w południe, a plany dalsze? – Najbliższe to bajka Jana Brzechwy “Panieneczka z pudełeczka” i “Krzesiwo” Andersena, a w ogóle to mam jeszcze 11 gotowych spektakli – scenariusze, muzykę, projekty scenografii. Będę miał co zostawić mojemu następcy. Zamierzasz się wycofać?! – Myślę o tym, acz jeszcze bardziej zastanawiam się, jak przekonać stosownych decydentów, by za Parawanem dostrzegli inicjatywę, którą warto zachować dla dzieci, by te za Parawanem mogły odnajdywać “Zaczarowany lalek świat”, o czym opowiadał wystawiony w 1998 roku nasz drugi spektakl. Chciałbym wierzyć, że w sobotę przy okazji jubileuszu będzie okazja o tym porozmawiać.»
Dziennik Polski nr 286 07-12-2007 Wacław Krupiński
“Zaczarowany lalek świat”
10 lat Teatru Lalki i Aktora “Parawan” Dziesięć lat to 120 miesięcy, 43800 dni, 1051200 godzin. Dla jednych to dużo, dla innych mało. Dla twórców, a zwłaszcza aktorów Teatru Lalki i Aktora “Parawan” to ogrom pracy włożony w spektakle. «Właśnie wczoraj teatr – w nowym składzie, z nową sztuką i w nowej siedzibie – świętował swój jubileusz. Uczczono go premierą – śpiewogrą “Śliwiakobranie” do tekstów Tadeusza Śliwiaka. – Ze wzruszeniem wracam myślami do grudniowego poranka 1997 roku – mówi Antoni Mleczko, założyciel teatru. – Wtedy to święty Mikołaj dał mi w prezencie dawno wymarzony teatr. Pierwsze spotkanie chętnych do pracy w teatrze lalek odbyło się właśnie 6 grudnia. Na pierwszy ogień poszła bajka “Co się przyśniło Czerwonemu Kapturkowi”. Choć wiele osób przyszło na próbę z wątpliwościami, po dwóch godzinach wszyscy już wiedzieli, że chcą stworzyć nową, drugą w Krakowie po “Grotesce” scenę lalkową. Przez dziesięć lat istnienia “Parawanu” nie brakowało sytuacji śmiesznych czy trudnych. Na przykład w trakcie spektaklu “Zaczarowany bajek świat” grająca w nim Ania Potoniec spadła ze sceny. Rozbiła sobie głowę, ale dograła do końca. – Pamiętam, jak jeszcze we “Wrzosie” któregoś razu wysiadło nam światło – wspomina Antoni Mleczko. – Siadłem wtedy przy pianinie i to co pamiętałem, grałem z pamięci, a aktorzy dośpiewali resztę. 10 lat istnienia “Parawanu” to prawie 800 zagranych spektakli, w tym 17 premier, które obejrzało ponad 80 tysięcy widzów. Przez teatr przewinęło się 25 osób, aktorów i aktorek. W tym czasie teatr zmienił też siedzibę. Jego spektakle możemy oglądać obecnie w Zajeździe Kościuszowskim.
żródło: (fren) Polska Gazeta Krakowska nr 288 10-12-2007
W Teatrze przy ul. Papierniczej 2. Premiera bajki „Przygody Stracha Polnego” 27 marca obchodzić będziemy Międzynarodowy Dzień Teatru. Z tej okazji Teatr Lalki i Aktora „PARAWAN działający przy Centrum Kultury „Dworek Bialoprądnicki” przygotował prapremierę spektaklu Tomasza Sanowicza Przygody Stracha Polnego. Autorem scenografii, kostiumów i niezwykle oryginalnych lalek jest oczywiście Janusz Pokrywka, któremu w ich wykonaniu pomagał mistrz konstruktor Zygmunt Krynicki. To już sto dziesiąta scenografia autorstwa Janusza Pokrywki. A o czym jest najnowsza bajka teatru „PARAWAN”? Zdradzę jedynie tyle, że Strach Polny, z wiernym druhem Psem Zkulawąnogą, szukać będzie kogoś mu bliskiego. Po drodze spotka wielu przyjaciół mniej lub bardziej sympatycznych, ale – jak to w bajkach bywa – wszystko skończy się… No, właśnie. Jaki będzie finał tej strachowej wędrówki? Zapraszam do Teatru „Parawan”./…
Dworzanin Magazyn Kulturalny Nr 4 Kraków, wiosna 2007
Co jest za tym PARAWANEM Najmłodsza scena dla dzieci w nowej siedzibie. Teatr Lalki i Aktora PARAWAN, najmłodsza scena lalkowa Krakowa, obchodzi w tym roku 10-lecie. Niegdyś, związana z Domem Kultury Podgórze, od ponad roku działa w ramach Centrum Kultury „Dworek Białoprądnicki” – niezmiennie natomiast stoi na jej czele kompozytor Antoni Mleczko, bo też ów teatr to jego dzieło. I właśnie Antoni Mleczko zaprasza na inaugurację nowego sezonu – w tę niedzielę o godz. 15 w Dworku Białoprądnickim pokaże Przygody Stracha Polnego Tomasza Sanowicza – wstęp wolny! Natomiast tydzień później, także o 15, ale już w swojej siedzibie w piękniej klimatyzowanej sali teatralnej w odrestaurowanym Zajeździe Kościuszkowskim (ul. Białoprądnicka 3, czyli tuż obok) najnowszą, czternastą już premierę – Słowika Andersena, w reżyserii Bogusława Fronia. Zasługuje ten teatr dla najmłodszych, ale i uczniów z klas I-IV, na uznanie; wszak działa głównie con amore, siłą woli swego szefa, który, można się domyślać pisze muzykę do kolejnych spektakli, z miłości do sztuki i dzieci. Jak mówi, mógłby jego „teatr w walizce” i więcej grać, i częściej odwiedzać przedszkola, szkoły, domy kultury, tyle, że przeszkód na tej drodze nadto wiele. A i tak dał PARAWAN w ciągu tych lat ponad 800 uroczych spektakli, które zobaczyło ok.80 tysięcy widzów, także w USA i Paryżu. W grudniu PARAWAN zaprosi na Śliwiakobranie, czyli przywoła, w formie śpiewogry piękne wiersze nieżyjącego już Tadeusza Śliwiaka. Od 7 października liczący dziewięcioro aktorów PARAWAN zaprasza zawsze w niedziele o godz. 12. Będą bajki, ale i spotkania edukacyjne, które pozwolą zobaczyć, co jest za tym PARAWANEM.
(WAK) Dziennik Polski Nr 220, czwartek 20 września 2007
Nowa scena Parawanu w Zajeździe Kościuszkowskim.
Lalkowe przedstawienie opowieści o słowiku. W Chinach, jak zapewne wiecie, cesarz jest Chińczykiem i wszyscy, którzy go otaczają też są Chińczykami. Ta historia, którą wam opowiemy, wydarzyła się bardzo dawno, dawno temu -właśnie w Chinach. Tak rozpoczyna się baśń Hansa Chrystiana Andersena „Słowik”, której premiera odbędzie się w najbliższą niedzielę na scenie Teatru Lalki i Aktora „Parawan”. Najmłodszy, lalkowy teatr Krakowa inauguruje działalność w nowej siedzibie, w Zajeździe Kościuszkowskim przy ul. Białoprądnickiej 3. To już dziesiąty, jubileuszowy sezon „Parawanu” i kolejna, piętnasta premiera. Autorem adaptacji, tekstów piosenek i scenografii jest Piotr Augustynek. Muzykę skomponował Antoni Mleczko. Spektakl wyreżyserował Bogusław Froń. Wprawdzie w nowej siedzibie teatru aktorzy czują się już jak na „starych śmieciach”, ale wciąż nie mogą uwierzyć, iż ta wspaniała scena należy do nich. W pięknie odrestaurowanym Zajeździe Kościuszkowskim, w piwnicach, znalazła miejsce kameralna, ale bardzo nowocześnie wyposażona sala teatralna oraz niezbędne zaplecze do działalności lalkowej sceny. „Parawan” od czerwca 2006 roku działa w strukturze organizacyjnej Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki, którego dyrekcja sprawiła ten piękny prezent na 10-lecie teatru. „Słowik” Andersena należy do najbardziej znanych i lubianych baśni dziecięcych, która doczekała się wielu inscenizacji i jest stałą pozycją repertuarową lalkowych teatrów. W „parawanowej” wersji debiutują w zespole: Joanna Bąk i Kamil Gajdek, którym partnerować będą: Katarzyna Ignatiuk, Anna Makowska i Tomasz Tomczuk. Przesłaniem przedstawienia są słowa piosenki Słowika: „Spójrz wkoło na świat, na ludzi jak brat. Możesz szczęście mieć, musisz tylko chcieć”. (MAS)
Gazeta Krakowska nr 227, Tydzień, piątek 28 września 2007
Nowa Scena Parawanu
Najmłodszy, lalkowy teatr Krakowa inauguruje działalność w nowej siedzibie, w Zajeździe Kościuszkowskim przy ul. Białoprądnickiej 3. «W Chinach, jak zapewne wiecie, cesarz jest Chińczykiem i wszyscy, którzy go otaczają też są Chińczykami. Ta historia, którą wam opowiemy, wydarzyła się bardzo dawno, dawno temu – właśnie w Chinach. Tak rozpoczyna się baśń Hansa Chrystiana Andersena “Słowik”, której premiera odbędzie się w najbliższą niedzielę [30.09] na scenie Teatru Lalki i Aktora “Parawan”. Najmłodszy, lalkowy teatr Krakowa inauguruje działalność w nowej siedzibie, w Zajeździe Kościuszkowskim przy ul. Białoprądnickiej 3. To już dziesiąty, jubileuszowy sezon “Parawanu” i kolejna, piętnasta premiera. Autorem adaptacji, tekstów piosenek i scenografii jest Piotr Augustynek. Muzykę skomponował Antoni Mleczko. Spektakl wyreżyserował Bogusław Froń. Wprawdzie w nowej siedzibie teatru aktorzy czują się już jak na “starych śmieciach”, ale wciąż nie mogą uwierzyć, iż ta wspaniała scena należy do nich. W pięknie odrestaurowanym Zajeździe Kościuszkowskim, w piwnicach, znalazła miejsce kameralna, ale bardzo nowocześnie wyposażona sala teatralna oraz niezbędne zaplecze do działalności lalkowej sceny. “Parawan” od czerwca 2006 roku działa w strukturze organizacyjnej Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki, którego dyrekcja sprawiła ten piękny prezent na 10-lecie teatru. “Słowik” Andersena należy do najbardziej znanych i lubianych baśni dziecięcych, która doczekała się wielu inscenizacji i jest stałą pozycją repertuarową lalkowych teatrów. W “parawanowej” wersji debiutują w zespole: Joanna Bąk i Kamil Gajdek, którym partnerować będą: Katarzyna Ignatiuk, Anna Makowska i Tomasz Tomczuk. Przesłaniem przedstawienia są słowa piosenki Słowika: “Spójrz wkoło na świat, na ludzi jak brat. Możesz szczęście mieć, musisz tylko chcieć”. Teatr Lalki i Aktora “Parawan” zaprasza w niedzielę na godzinę 15 do swojej siedziby przy ul. Białoprądnickiej 3.» “Nowa scena Parawanu w Zajeździe Kościuszkowskim” (MAS)
źródło: (fren) Polska Gazeta Krakowska nr 288 10-12-2007
Z szopką na ten Nowy Rok! …
” Latem 2002 roku, kiedy zbliżał się jubileusz 5-lecia Teatru Lalki i Aktora „PARAWAN” postanowiłem przypomnieć szerszej publiczności moją „sanocka” szopkę. Los raz jeszcze upomniał się o tamte lwowsko-galicyjskie jasełka. I była to naprawdę ostatnia okazja aby je zapisać. Mam w swoim domowym archiwum jedyny egzemplarz „sanockiej” szopki napisany przez mojego śp. Tatę. Zdążył ją spisać na kilka miesięcy przed śmiercią. Nie doczekał premiery, chociaż „parawanowa” inscenizacja jej fragmentów była Mu dedykowana. Widowisko pod tytułem Z szopką na ten Nowy Rok! , które z początkiem grudnia 2006 roku wznawia Teatr Lalki i Aktora „PARAWAN”, powstało na podstawie tekstów i melodii z mojej „sanockiej” szopki, a także licznych fragmentów bożonarodzeniowych zwyczajów z okolic Przemyśla, Rzeszowa a także Lwowa. Scenariusz pisałem wspólnie z Januszem Pokrywką, moim przyjacielem, plastykiem, autorem, scenografem i reżyserem. To z jego „podrzeszowskich” jasełek zaczerpnięta została postać niezdarnego, sympatycznego kolędnika – Turonia, który rozśmiesza małych widzów. Nie będę wymieniał wszystkich postaci naszej szopki. Zapraszam do teatru na spektakl. Bożonarodzeniowe przedstawienia są bardzo chętnie wystawiane przez teatry zarówno lalkowe jak i dramatyczne. Szopka, jasełka – to żelazna pozycja repertuarowa każdej liczącej się sceny. To spektakl na lata, po który chętnie sięgają zarówno wybitni twórcy, jak i początkujące, amatorskie grupy teatralne./…/ Przedstawienia szopkowe, które dzisiaj spotkać można jeszcze w niektórych regionach Polski, wywodzą się ze zwyczajów świąt Bożego Narodzenia, w tym zwyczaju wystawiania w kościele jasełek w okresie od Bożego Narodzenia (25 grudnia) do święta Matki Boskiej Gromnicznej (2 lutego). Za twórcę tych przedstawień uważany jest św. Franciszek z Asyżu. Do Polski „sprowadzili” w XII wieku z Włoch franciszkanie./../ Teksty jasełek, pisane najczęściej w gwarze, w większości anonimowe, przekazywane są z pokolenia na pokolenie. Często bywają uaktualniane i odnoszą się do najnowszych wydarzeń. Najbardziej znaną polską, literacką wersją jasełek jest napisane przez Lucjana Rydla Betlejem polskie, często wystawiane na naszych scenach. Zapraszamy do Teatru Lalki i Aktora „PARAWAN” na premierowe wznowienie widowiska obrzędowego Z szopką na ten Nowy Rok! Niedziela 10 grudnia 2006 r.”
Dworzanin Magazyn Kulturalny Nr 3 Kraków, zima 2006
Parawan wraca po rocznej przerwie
Po rocznej przerwie, pewnie ku radości małych widzów, wznawia działalność, już jako Teatr Lalki i Aktora Parawan, najmłodsza scena lalkowa Krakowa. Od czerwca działa w strukturze organizacyjnej Centrum Kultury “Dworek Białoprądnicki” i tam też, do dworku przy ul. Papierniczej 2, zaprasza na spektakle. Z dawnego Parawanu udało się zachować scenografie, lalki oraz część kostiumów do dwóch spektakli granych wcześniej, jeszcze w kinie “Wrzos”. Ot, takie symboliczne “wiano”, które teatr wniósł pod nowy dach. Miło zatem, że znów działa. Wszak to już dziesiąty rok… A dał Parawan w tym czasie jedenaście premier, z którymi i do dzieci za ocean powędrował. I do Paryża. Acz główne szlaki tego “teatru w walizce” wiodą przez przedszkola, szkoły, domy kultury. To w sumie ponad 500 spektakl, które zobaczyło 85 tysięcy młodych widzów. A teraz pora na premierę w nowej siedzibie; będzie to przedstawienie oparte na ludowym moralitecie z okolic Rzeszowa – “O tym jak Jasiek diabła spotykał” w reżyserii Janusza Pokrywki. Pokazane zostanie już w tę niedzielę o godz. 15 Rolę Jaśka zagra Katarzyna Ignatiuk związana z Parawanem od pięciu lat. W postać Diabła wcieli się Anna Makowska, która, podobnie jak Ewa Trzewicarz w roli Narratora i Zbója, debiutuje na lalkowej scenie. W grudniu Parawan wznowi widowisko obrzędowe: Z szopką na ten Nowy Rok. Czeka również na podpowiedzi od dzieci, i na propozycje od młodych twórców: reżyserów, scenarzystów, scenografów. Acz twórca teatru – Antoni Mleczko pomysły i plany ma i na dalsze sezony. Będą opowieści Przygody Stracha Polnego, i Andersenowski Słowik, i Bajka o rybaku i złotej rybce, i… A na razie zabierzmy dzieci na opowieść o tym, jak to O tym jak Jasiek diabła spotykał.» “Scena dla dzieci wróciła po przerwie”
(KR) Dziennik Polski Nr 215/14.09.06 15-09-2006*** Kraków.
Smok Nad Sekwaną. Dla dzieci Polonii.
…W niedzielę 8-osobowy zespół Parawanu wyjeżdża do Francji. W Instytucie Polskim w Paryżu da trzy przedstawienia, a następnie pojedzie do miejscowości Dammarie les Lys na zaproszenie tamtejszej Polonii. W polskiej szkole zaprezentuje przedstawienie „O tym jak szewczyk Skuba smoka pokonał”. Spektakl będzie wielkim świętem teatru z prezentacją lalek i tego, co dzieje się za kulisami. W wieczorze legend i piosenek o Krakowie uczestniczyć będą zarówno krakowscy aktorzy, dzieci z polskiej szkoły i ich rodzice.